بيش از آنچه براي حفظ بدن خود به غذا نياز داريم، براي حفظ

سلامت و صحت روح خويش به نيايش محتاجيم. گاه روزه گرفتن

براي بازيابي سلامت ضروري است، ولي نيايش را هيچگاه

نمي‌توان ترك كرد. اگر به بدن خود كه فاني و از بين رفتني است

غذا مي‌رسانيم، پس بي شك وظيفه اصلي ما تدارك غذا براي روح

است كه فناناپذير و باقي است، و چنين كاري با توسل به نيايش

ميسر است. معني واقعي نيايش نيز چيزي جز عبادت صميمانه

و خالصانه نيست.