هرگز نبايد نيايش را فراموش كرد. همانطور كه بدن

به هنگام گرسنگي، بي‌تاب غذا ميشود و خوردن آن را

از ياد نمي‌برد، روح نيز بايد حسرت و تمناي نيايش را

داشته باشد. ممكن است نيايش جز تكرار نام خداوند

شامل چيز ديگري نشود، ولي مهم اين است كه فرد

تحت هيچ شرايطي آن را فراموش نكند. به همان

ميزان كه اين كار را فراموش مي‌كنيد، بدانيد كه به

همان اندازه، آن را چيزي خارج از وجود خود تلقي

كرده‌ايد. نيايش بايد چنان تبديل به پاره‌اي از وجود

آدمي شود كه سرانجام هر نفس او با نام خدا همراه

شود. درست همانطور كه پلك چشم در هر شرايطي

كار خود را انجام مي‌دهد، انسان نيز به جايي مي‌رسد

كه با هر نفسش نام خداوند را تكرار مي‌كند.