همدم سکوت...
اغلب در سكوت و خلوت و در لحظههاي تنهايي است كه عميقترين
و با معناترين لحظههاي خود را تجربه ميكنيم. سكوت ميان ما و
هياهو و دنياي پرتوقع و پرزحمتي كه امروزه در آن زندگي ميكنيم
ديواري ميكشد و مامني از امنيت و سكون را براي ما فراهم ميآورد
كه ميتوانيم دوباره و دوباره در آن متولد شويم.
ما امروزه در زمانهاي زندگي ميكنيم كه تكنولوژي و فناوري، سكوت
و خلوت را از ما گرفته است. ببينيم آيا ميتوانيم آن دسته از تجربههاي
گذشته خود را كه در سكوت كامل سپري شده باشند به ياد آوريم؟
سكوت به ما امكان ميدهد تا به همه چيز توجه كنيم و افكار بيهودهاي
را كه از ذهن ما رد ميشوند، بهتر ببينيم. زمانهايي را به سكوت
و تنهايي اختصاص دادن درست مانند آن است كه كمي دور بايستيم
تا ببينيم عواطف، احساسات و افكار زندگي خود را به درستي و
در جاي خود نصب كردهايم يا نه.
بقول مادر ترزا:
بايد خدا را پيدا كنيم اما خداوند چيزي نيست كه بتوان آن را در هياهو
سر و صدا و ناآرامي پيدا كرد.خداوند دوست و همدم سكوت است.
