به نداي ايمان گوش فراده! وقتي كه همه چيز خوشايند

و عاليست و هرچه انجام مي‌دهيم به بهترين شكل پيش

مي‌رود، با خود مي‌گوييم كه بي‌شك خدا حقيقت دارد چرا

كه وقتي خوشحاليم احساس خوبي داريم، اما وقتي با

امواج خروشان روبرو مي‌شويم و ديگر اثري از آن

موسيقي دلنشين نيست.

هنگامي كه بدشانسي مي‌آوريم و كارها درست پيش

نمي‌رود شك مي‌كنيم و از مسير منحرف مي‌شويم يا

افكارمان راجع به پروردگار خدشه‌دار مي‌شوند، چرا

كه با بروز ناخوشي‌ها اگر خدا را در كنار خود

احساس نكنيم، ديگر آرامشي نخواهيم داشت.

آن زمان كه حواس پنجگانه‌مان در حال است آنچه

درمي‌يابيم ايمان است نه احساس تجربي، ايمان ما را به

صبر زيبا دعوت مي‌كند و باور مي‌كنيم كه خدا نه دير و

نه زود خواهد آمد!!!